Blogpress - blog

Spotkanie w Klubie Ronina, które odbyło się 23 lutego 2026 roku w kawiarni Agere Contra składało się z dwóch części: w cz. 1 o godz. 18 - strategiczny Przegląd Tygodnia przeprowadził Józef Orzeł. w cz. 2 o godz. 19 odbył się wieczór autorski Wojciecha Chmielewskiego "Księżyc ma zapach Warszawy" (PIW). Rozmowę poprowadził Tomasz Zapert. W czasie poniedziałkowego spotkania w klubie Ronina Józef Orzeł krytykował program SAFE jako narzędzie nacisku politycznego UE i spierał się z bardziej umiarkowanymi ocenami Jana Rokity i gen. Andrzejczaka. Wieczór Wojciecha Chmielewskiego był refleksją o pamięci i Warszawie jako przestrzeni osobistego doświadczenia. cz. 1 -  Strategiczny Przegląd Tygodnia Józefa Orła Przegląd tygodnia miał charakter rozbudowanego wykładu geopolitycznego Józefa Orła. Szef klubu Ronina przedstawił rogram SAFE przedstawił jako moment rozstrzygający dla polskiej sceny politycznej, a nawet jako narzędzie politycznej polaryzacji.  W jego ocenie rząd Donalda Tuska tr...

Po 1989 roku autor „Księcia nocy” pozostał w paradygmacie jaskrawości postaw uczciwych, godnych obywatelskich, patriotycznych. Nie zgadzał się na rozmycie odpowiedzialności, przeinaczanie historii. Nie zamierzał jej relatywizować. I z tego powodu wokół Nowakowskiego zrobiło się nagle cicho – mówił Mateusz Werner podczas debaty Teologii Politycznej poświęconej osobie i twórczości Marka Nowakowskiego. W piątek 5 czerwca za pośrednictwem internetu miała miejsce kolejna debata Teologii Politycznej. Tym razem pod hasłem „Literackie peryferia totalitaryzmu” pod lupę wzięliśmy twórczość Marka Nowakowskiego. To kolejna próba przyjrzenia się osobie i twórczości pisarza, któremu niedawno pod takim samym tytułem poświęciliśmy 205. numer „Teologii Politycznej Co Tydzień”. Do uczestnictwa w debacie zaproszeni zostali: filozof kultury i wykładowca UKSW – Mateusz Werner oraz pisarz Wojciech Chmielewski, pierwszy laureat ustanowionej w 2017 roku  Nagrody im. Marka Nowakowskiego. D...

Mówiono o nim „Książę peryferii”, ponieważ jak nikt czuł atmosferę półświatka, ale i upominał się o zapomnianych, odepchniętych, niemieszczących się w głównych przekazach – ludzi marginesu. Marek Nowakowski z tego marginesu przesuwał ich do rdzenia swoich historii. Jednak był księciem peryferii, ponieważ i jego tam spychano, ponieważ uwierał swoją niedającą się skroić do warunków chwili oryginalną twórczością. To nie przypadek, że Nowakowski-pisarz powstał w świecie, który umożliwił na chwilę chociaż odklejenie się od totalitarnego zakłamania, kiedy to świat był opisywany podług propagandowych przepisów. Ten quasi-świat mógł zostać przekreślony jedynie autentyzmem, realizmem, który przywraca porządek – nie tylko aksjologiczny – ale i ten zwyczajny ludzki, z odpadającym tynkiem, niedoskonałym obrazem, zmarszczkami i nawet – o zgrozo – wulgaryzmami. W dyskusji, którą poświęcimy twórczości Marka Nowakowskiego i historii społecznej Polski widzianej z perspektywy małych form literacki...